Τζίνα Στεργίου
Gourmet NotebookΠροχθές, σε μια οικογενειακή συνάντηση, αποφασίσαμε να πάμε για μεσημεριανό φαγητό σ’ ένα μαγαζί καπου στο Κολωνάκι, που κατέβηκε εν ‘ Αθήναις από τα βόρεια, τη Θεσσαλονίκη.
Επειδή η μητέρα μου ήταν Θεσσαλονικιά, όχι μόνον έχω μιά ιδιαίτερη αγάπη προς αυτή την πόλη, αλλά ξέρω -για Αθηναία- και αρκετά κάποιες γωνιές της και κάποια μαγαζιά της. ΄Ετσι, επειδή και ο πατέρας μου είχε για ένα διάστημα επαγγελματικούς λόγους να βρίσκεται στην Θεσσαλονίκη, ήταν δε ιδιαίτερα καλοφαγάς και καλός και δυνατός πότης επιλεκτικά, το συγκεκριμένο μαγαζί το γνώριαζα από τότε που άνοιξε πριν 30 χρόνια περίπου. Νομίζω ήταν κάπου κοντά στη διαγώνιο, κοντά στην ΄Εκθεση Θεσσαλονίκης.
Το εδώ λοιπόν μαγαζί, στο οποίο εγώ κατά βάση πήγα για τα σουτζουκάκια, έχει πάθει τη νέα ασθένεια, που έφερε πιστεύω γενικώς η μεγάλη ανταγωνιστικότητα επαγγελμάτων και επαγγελματιών, λόγω αρχικώς της ανόδου του βιωτικού επιπέδου των τελευταίων 25 περίπου ετών και μετά λόγω της παγκοσμιοποίησης. Δηλ.
Μέσα στην προσπάθειά του να ευθυγραμμιστεί με την νέα κουζίνα, έστω και σε παραδοσιακά πιάτα, με την οποία σαν γενική αντιμετώπιση όχι μόνον δεν διαφωνώ, αλλά και επαυξάνω κατά περίπτωση, κάνει λάθη ουσίας.
΄Οταν πριν 25 – 30 χρόνια άρχισαν οι πρώτες προσπάθειες από ψαγμένες νοικοκυρές κατ’ αρχήν, να μαγειρεύουν τα παραδοσιακά φαγητά με λίγο πιο ελαφρύ τρόπο, υπήρξαν φαγητά που “συνεργάστηκαν” και άλλα όχι. Π.χ. ο μουσακάς, είναι εξ ίσου πολύ ωραίος, με τις ψημένες στο φούρνο μελιτζάνες, και την μπεσαμέλ με ανάμικτο βούτυρο και λάδι και λιγότερα αυγά. Τα σουτζουκάκια όμως καλοί μου φίλοι, λυπάμαι αλλά δεν ήταν σουτζουκάκια στο συγκεκριμένο μαγαζί !! ΄Ηταν λουκάνικα χωρίς φλούδι, ψημένα στα κάρβουνα ή στην πλάκα δεν ξέρω !!! Μα η αλλαγή όπως είπα, όσον αφορά στην ελάφρυνση (από πλευράς στομαχικού βάρους) ενός φαγητού, δεν σημαίνει ότι μπορεί να μην θυμίζει καθόλου την αρχική του γεύρη !!!!
Τα υπόλοιπα φαγητά που δοκίμασα, (φάγαμε πολλά και διάφορα επίτηδες) ήταν άλλα εξαιρετικά όπως η μελιτζανοσαλάτα, η φάβα, η ρώσικη σαλάτα που δεν ήταν με μαγιονέζα αλλά ήταν πολύ νόστιμη και ελαφριά, η πολίτικη σαλάτα, και η σαλάτα λυκαβητός. ΄Αλλα ήταν μέτρια όπως οι τηγανητές πατάτες, τα λουκάνικο, ο γύρος . Μερικά ήταν παράξενης άποψης, δηλ. το Καζάν Ντιπί η μητέρα μου το σέρβιρε πάντα σε θερμοκρασία δωματίου και ποτέ παγωμένο !!
Από πλευράς σχέσης ποιότητας – τιμής το μαγαζί ήταν πολύ καλό. Το σέρβις επίσης ήταν καλό. Ακόμα και εν ώρα αιχμής. ΄Οσο για το περιβάλλον και την διακόσμηση, δεν μπορώ να πω πολλά, διότι ήταν συμπαθές, ανεκτό αλλά τίποτα ιδιαίτερο, ίσως όχι του προσωπικού μου γούστου. Για ψητοπωλείο πολυτελείας όμως ήταν καλό.
Προχθές πήγα να δω μια κινηματογραφική ταινία στο σινεμά “ΝΙΡΒΑΝΑ” στους Αμπελοκήπους.
Στο ίδιο πεζοδρόμιο, λίγο πιό εκεί, υπάρχει ένα μαγαζί που το όνομά του έχει σχέση με “μήλο”. Μπήκαμε λοιπόν μέσα, με το σύζυγό μου, επειδή μας περίσσευαν 3/4 της ώρας για την έναρξη της ταινίας, να πιούμε ένα ποτό.
Το μαγαζί έχει μια δικόσμηση flat παληομοδίτικη, που πιστεύω δεν πρέπει να αγγίζει μεγάλο μέρος πελατών. Το σέρβις, ώρα όχι αιχμής, ήταν αξιοπρεπές. Οι τιμές όμως , σε σχέση κυρίως με αυτό που σου προσέφεραν, ήταν απαράδεκτα υψηλές !! Για να υπάρχει όμως το μαγαζί εκεί, σημαίνει ότι πάει κόσμος. Πως, εν καιρώ μάλιστα κρίσης, ο κόσμος πληρώνει τέτοιες τιμές για πολύ κατώτερά τους προϊόντα ?? Για μένα είναι πολύ παράξενο.
Στην Κέρκυρα
Πριν 15 μέρες που ήμουν στην Κέρκυρα για δουλειές, πήγα στη Μαρίνα των Γουγιών, ένα μικρό λιμάνι σε απόσταση περίπου 8 χλμ. προς βορρά από το κέντρο της παληάς πόλης, που πρόσφατα απέκτησε μια πραγματική μαρίνα, με πολλά -πλέον- ελλιμενιζόμενα σκάφη διαφόρων μεγεθών και κατηγοριών.
Στο σημείο πριν το παληό Βενετσιάνικο Ναυπηγείο, κοντά στην αφετηρία των υδροπλάνων, δημιουργήθηκαν κάποια κέντρα και μαγαζιά για την εξυπηρέτηση των πελατών της Μαρίνας, που όμως δέχονται χειμώνα – καλοκαίρι και όποιον “ξένο” (προς την μαρίνα) θέλει να τα επισκεφθεί.
΄Ετσι λοιπόν Σάββατο μεσημέρι και νάμαστε στο restaurant “ΟΛΥΜΠΙΑ”. Αξιοπρεπές αλλά απρόσωπο design, 2 μόνο τραπέζια είμαστε οι πελάτες (από τα πολλά που είχε άδεια), άρα δεν μπορώ να πώ τίποτα για το σέρβις, που ήταν καλό αλλά δεν δοκιμάστηκε σε ώρα αιχμής. Τα φαγητά όμως ήταν πολύ μέτρια και μας απογοήτευσαν. ΄Ενα – δύο πιάτα μάλιστα ίσως ήταν και κάτω του μετρίου. Και εδώ είναι τώρα το περίεργο :
Η “ΟΛΥΜΠΊΑ” είναι ένα μαγαζί με ιστορία αρκετών ετών, περίπου 18. Ξεκίνησε από μιά μικρή ταβέρνα στο χωριό Μηλιά, πριν το Γαστούρι, που είχε ωραιότατη κουζίνα και εξυπηρέτηση, ενώ βρίσκόταν σε σχετικά άσχημο σημείο. Μετά από κάποια χρόνια μετεκόμισε στην Εθνική Λευκίμης, απέναντι από την ΕΡΤ, σε ένα πολύ ωραίο κτίσμα, με μεγάλο parking, καλή κουζίνα, καλό σέρβις, συμπαθητική διακόσμηση και καλή σχέση τιμών-προσφερομένων προϊόντων. Και ξαφνικά αποφασίζει η επιχείρηση να πάει στην πολλά υποσχόμενη (επιχειρηματικά) Μαρίνα Γουβιών.
Φέτος έγινε αυτό, πολύ καινούργιο και το επικροτούμε επιχειρηματικά, το “ΟΛΥΜΠΙΑ MARE”. ΄Ομως θα πρέπει να καταλάβει ο ιδιοκτήτης, ότι αφού αποδεδειγμένα πλεόν δεν μπορεί να ζήσει μια τέτοια επιχείρηση δουλεύοντας μόνο 4 μήνες καλά και καθόλου μετά, άρα πρέπει και θέλει να δουλεύει όλο το χρόνο (έστω μόνο Παρασκευή-Σάββατο-Κυριακή το χειμώνα), πρέπει να δεί πιό σοβαρά το όλο θέμα. Είναι κρίμα, η εμπειρία μιας καλής κλασσικής ταβέρνας τόσων ετών, να χάσει σε μιά σαιζόν τη φήμη της, λόγω της δημιουργίας του καινούργιου θαλασσινού της μαγαζιού.
Oυζάδικο στο Κολωνάκι
Πήγα προχθές με μιά παρέα στο Ουζάδικο της Καρνεάδου. Γενικώς ό,τι φάγαμε ήταν καλό. Το σέρβις όμως ήταν μέτριο. Ο χώρος ήταν ευχάριστος, αλλά τα τραπέζια απαράδεκτα στενόχωρα με τις καρέκλες να μην είναι άνετα για να κάτσεις. Εκείνο όμως που ήταν πραγματικά μιά ευχάριστη έκπληξη (για ένα ουζάδικο !!) ήταν το επιδόρπιο. Πήρα ένα μήλο ψητό με παγωτό. Πραγματικά ήταν φτιαγμένο από κάποιον μερακλή!! Τώρα όσον αφορά στον λογαριασμό, οι τιμές είναι πάνω από τον μέσον όρο, χωρίς απαραίτητα να το αξίζει, σαν σύνολο εξυπηρετήσεων το μαγαζί. Σίγουρα δεν είναι ένα μαγαζί που θα παρότρυνα ένα φίλο “πήγαινε μην το χάσεις”. Μόνο αν τύχαινε να περνάω από τη γειτονιά και ήθελα ένα γρήγορο μεζέ, ίσως θα ξαναπήγαινα.
